| |
6 december 2003
Open brief aan de directie
en medewerkers van Volksuniversiteiten in Nederland:
Stel:
 |
Stel, ik zit
in een rolstoel, tijdelijk of voor altijd. Kan ik dan een
tekencursus volgen bij uw volksuniversiteit? Kan ik het gebouw en
het lokaal in, is er een aangepast toilet? Kan ik in de kantine of
bij de koffie-automaat een bakkie troost halen?
|
|
Stel: ik ben
doof en ik wil de Amerikaanse Gebarentaal leren. Kunt u mij
vertellen bij welke volksuniversiteit ik dan terecht kan?
|
|
Stel, ik ben blind
en ik wil aan uw volksuniversiteit een yoga-cursus volgen. Mag ik
iemand meenemen die me helpt en die vertelt wat de docent doet?
Mag mijn assistent gratis meedoen, of moet ze cursusgeld betalen?
|
|
Stel, ik ben
slechthorend en ik wil een curus liplezen volgen. Kan dat bij uw
volksuniversiteit? |
|
Stel, ik ben
verstandelijk gehandicapt en ik wil een fotografie-cursus volgen.
Kan dat bij uw volksuniversiteit?
|
|
Stel, ik zit
in een rolstoel en ik wil een cursus rolstoel-dansen volgen. Kunt
u mij vertellen bij welke volksuniversiteit dat kan?
|
|
Stel...
|
|
Stel...
|
-
Uw antwoord:
-
Het antwoord:
ja, nee, soms. Maar niet persé in die volgorde?
-
-
Handicap-vriendelijk?
-
In het kader van het
Europese Mobile project hebben we recent aan de coördinatoren van
de Nederlandse volksuniversiteiten gevraagd hoe 'handicap-vriendelijk'
de Nederlandse volksuniversiteiten zijn. Het zal u niet verbazen:
in principe zijn ze dat allemaal. Geen enkele volksuniversiteit
zal willens en wetens personen of groepen discrimineren op grond
van een handicap of beperking. Maar tussen intentie en praktijk
staan budgetten in de weg en praktische bezwaren. Oude gebouwen
bijvoorbeeld die niet aangepast kunnen worden. Medewerkers, die
het al zo druk hebben. Begrotingen, waar geen enkele rek meer
inzit. Enz. enz.
-
-
Maar ....
-
Waar een wil is, is
een weg. Volksuniversiteiten en volkshogescholen in andere landen
van de EU laten dat duidelijk zien. Ook in Nederland is de wil er.
Op deze pagina's willen we daarom de wegen inventariseren die hier
en daar in Nederland gevonden zijn. Praktijkvoorbeelden. Ter
inspiratie, ter navolging.
-
-
Kip en ei ...
-
Goede
voorbeelden, ter inspiratie en ter navolging. Enerzijds voor
andere volksuniversiteiten, anderzijds voor organisaties van en
voor mensen met een handicap en voor individuele gehandicapten.
Volksuniversiteiten: als de collega's het kunnen, kunt u het toch
ook? Mogelijk kunt u het zelfs beter, omdat u het wiel niet zelf
hoeft uit te vinden maar gebruik kunt maken van de ervaringen van
uw collega's.
Maar ook voor (organisaties
van/voor) mensen met een handicap: veel volksuniversiteiten houden
op dit moment geen rekening met cursisten die een handicap of
beperking hebben. Omdat niemand daar ooit vragen over heeft
gesteld. Zegt u. Toch: tien procent van de bevolking heeft een
handicap of beperking. Dat zijn in Nederland al ruim anderhalf
miljoen mensen. En geen van die mensen heeft ooit bij een
volksuniversiteit aan de bel getrokken? Het zou kunnen. Veel
gehandicapten denken misschien nooit aan de volksuniversiteit. Net
zoals veel volksuniversiteiten nooit aan gehandicapten denken. Een
zaak van kip of ei. Die we graag veranderen in een zaak van kip
en ei. Wacht niet op de ander, maar zoek elkaar op. Laat u
inspireren door uw collega's, door elkaar. Met uw goede
voorbeelden zullen wij dan weer de organisaties van en voor
gehandicapten benaderen. Ter inspiratie, ter motivatie.
Bij voorbaat dank voor
uw medewerking,
Liesbeth Pyfers
Pragma - Equal Access
www.speciaal.nl |
|
| |
|
|
